
بازیگر
Scott Glenn
Actor · Producer · Stunts
Scott Glenn — اسکات گلن در 26 ژانویه 1939 در پیتسبورگ، پنسیلوانیا، در خانواده هوپ الیزابت و تئودور گلن، یک فروشنده متولد شد. همانطور که او در آپالاشیا بزرگ شد، سلامتی او ضعیف بود. او یک سال در بستر بود و پزشکان پیشبینی کردند که تا آخر عمر لنگ خواهد زد. در طول دوره های طولانی بیماری، گلن زیاد مطالعه می کرد و "رویای تب…
اسکات گلن در 26 ژانویه 1939 در پیتسبورگ، پنسیلوانیا، در خانواده هوپ الیزابت و تئودور گلن، یک فروشنده متولد شد. همانطور که او در آپالاشیا بزرگ شد، سلامتی او ضعیف بود. او یک سال در بستر بود و پزشکان پیشبینی کردند که تا آخر عمر لنگ خواهد زد. در طول دوره های طولانی بیماری، گلن زیاد مطالعه می کرد و "رویای تبدیل شدن به لرد بایرون" را داشت. او با برنامه های تمرینی شدید بیماری خود را به چالش کشید و در نهایت از شر لنگی خود خلاص شد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، گلن وارد کالج ویلیام و مری شد و در آنجا در رشته انگلیسی تحصیل کرد. او سه سال را در تفنگداران دریایی گذراند و سپس سعی کرد با کار کردن به مدت پنج ماه به عنوان گزارشگر جنایی در اخبار ایونینگ نیوز کنوشا، اشتیاق خود به داستان سرایی را با علاقه خود به ماجراجویی ترکیب کند. گلن قصد داشت نویسنده شود، اما متوجه شد که "مشکلاتی با دیالوگ ها" دارد، بنابراین تصمیم گرفت با تحصیل در رشته بازیگری بر آن غلبه کند. در سال 1966، او به نیویورک رفت و در آنجا به کلاس بازیگری جورج موریسون پیوست. او در کارگردانی نمایشهای دانشجویی برای تامین هزینههای تحصیلش کمک کرد و در تولیدات کلوپ تئاتر تجربی La MaMa روی صحنه ظاهر شد. گلن بلافاصله پس از ورود به نیویورک، از طرفداران هنرهای رزمی شد. در سال 1968 به استودیو بازیگران پیوست و شروع به کار در تئاتر و تلویزیون حرفه ای کرد. در سال 1970، جیمز بریجز اولین کار سینمایی خود را در فیلم The Baby Maker (1970) به او پیشنهاد داد. گلن به لس آنجلس رفت، جایی که هفت سال از «بدترین سالهای عمرش» را گذراند. او نتوانست نقشهای سینمایی جالبی پیدا کند و با انجام کارهای کوتاه تلویزیونی، احساس میکرد «کسی است که باید کلیسای سیستین را با قلم موی نقاش خانه نقاشی کند». از جنبه روشن تر، او به صورت اپیزودیک با جاناتان دم (فرشتگان سخت در حالی که می آیند (1971)، مبارزه با دیوانه (1976))، رابرت آلتمن (نشویل (1975)) و فرانسیس فورد کاپولا (اکنون آخرالزمان (1979)) کار کرد. در سال 1978، گلن از هالیوود خسته شد و خانواده خود را به کچام، آیداهو نقل مکان کرد، جایی که او به مدت دو سال به عنوان بارمن، شکارچی و کوهنورد مشغول به کار شد (گاهی اوقات در تولیدات صحنه سیاتل بازی می کرد). جیمز بریجز در سال 1980 با پیشنهاد نقش رقیب جان تراولتا در فیلم کابوی شهری (1980) مسیر زندگی گلن را تغییر داد و او را تبدیل به یک ستاره کرد. توانایی های بازیگری و حضور فیزیکی گلن به او کمک کرد تا هم در اکشن (سیلورادو (1985)، چالش (1982)) و هم در درام (چیزهای درست (1983)، شمارش معکوس برای نگاه کردن به شیشه (1984)، رودخانه (1984)) به برتری برسد زیرا او به طور متناوب در نقش آدم های خوب و بد بازی می کرد. در آغاز دهه 90، حرفه او در اوج خود بود - او در شاهکارهای غیرقابل انکاری مانند سکوت بره ها (1991) و شکار اکتبر سرخ (1990) ظاهر شد. او که به عنوان یکی از قویترین و معتبرترین بازیگران شخصیت هالیوود شناخته شد، در فیلمهای متنوعی مانند فیلم مسخره سیاه فرویدی بیپروا (1995)، تراژیک کمدی Edie & Pen (1996) و بیانیه سیاسی-اجتماعی کن لوچ، Carla's Song (1996)، جریان اصلی متناوب فرویدی (1996) و جریان اصلی فرعی (1996) ظاهر شد. (1997)) با پروژه های مستقل (پیامبران کوچک (1997) و فاصله لارگا (1997))، نوشته دخترش داکوتا گلن)، و تلویزیون (شهر برهنه: کریسمس قاتل (1998)). در ادامه قرن بیست و یکم، گلن همچنین در Training Day (2001)، W. (2008) (در نقش دونالد رامسفلد)، دبیرخانه (2010)، Sucker Punch (2011)، The Paperboy (2012)، و دو فیلم Bourne: The Bourne Ultimatum1 (Bourne Ultimatum207) (207) (20) (2) ظاهر شد.