
بازیگر
Xander Berkeley
Actor · Producer · Makeup Department
Xander Berkeley — پدر زاندر نقاش و مادرش معلم مدرسه بود که خیاطی می کرد و لباس هایی برای او فراهم می کرد (ترجیح او بر اسباب بازی). نمایش های مدرسه و تئاتر جامعه در رتبه های بعدی قرار گرفتند. یک گروه تئاتر تجربی در آن منطقه (که شاخه ای از تئاتر باز جوزف چایکین در نیویورک بود) زاندر را در سن 16 سالگی زیر نظر خود گرفتند.…
پدر زاندر نقاش و مادرش معلم مدرسه بود که خیاطی می کرد و لباس هایی برای او فراهم می کرد (ترجیح او بر اسباب بازی). نمایش های مدرسه و تئاتر جامعه در رتبه های بعدی قرار گرفتند. یک گروه تئاتر تجربی در آن منطقه (که شاخه ای از تئاتر باز جوزف چایکین در نیویورک بود) زاندر را در سن 16 سالگی زیر نظر خود گرفتند. او این گروه را به خاطر شکل دادن او به عنوان یک شخص و هم به عنوان یک بازیگر، متعهد به ریسک کردن و باز ماندن در برابر ناشناخته ها می داند. زاندر به کالج همپشایر، زاییده فکر مترقی اسمیت، کوه هولیوک، امهرست و دانشگاه ماساچوست رفت. او به تئاتر در همپشایر ادامه داد و در هر یک از مدارس دیگر که همگی در آن منطقه بودند به تحصیل و اجرای نمایشنامه پرداخت. نقل مکان به نیویورک پس از کالج باعث شد او به معلمان خصوصی از آکادمی سلطنتی هنر، تئاتر هنر مسکو و استودیو HB دسترسی پیدا کند. بعدها در لس آنجلس، زاندر در آخرین سال های زندگی خود با لی استراسبرگ در استودیوی بازیگر می گذراند. زاندر در حالی که در نیویورک زندگی می کرد، علاوه بر آف برادوی، در تئاترهای منطقه ای و رپرتوری نیز کار می کرد، اما، با وجود پیشینه تئاتر کلاسیک، او به طور فزاینده ای به سمت ظرافت های بازیگری فیلم کشیده شد. نمایشنامهای که توسط رینولدز پرایس، رماننویس بزرگ جنوبی نوشته شده بود، به نام «تاریکی اولیه» چنان حس سینمایی داشت که یک مامور پتانسیل بازیگری فیلم را در زاندر دید و او را تشویق کرد که به سمت غرب حرکت کند. به زودی Mommie Dearest (1981) اولین بازی سینمایی خود را در نقش "کریستوفر کرافورد" به زاندر ارائه داد و همزمان به حرفه او تغییری جزئی داد. الکس کاکس با سید و نانسی (1986)، جیمز کامرون با ترمیناتور 2: روز قضاوت (1991)، برنارد رز با بازی Candyman (1992)، تاد هاینز با ایمن (1995)، مایک فیگیس با ترک لاس وگاس (1995)، اندرو نیکول (Andrew Niccol) در نقش یک گاتاکا (Andrew Niccol) در نقش گاتاکا به 9 نفر کمک کرد. در مقوله نسبتاً غیر معمول خودش. انتخاب های زاندر اغلب با فرصتی برای یادگیری از کارگردانانی تعیین می شد که او آنها را تحسین می کرد، مطمئناً همه کسانی که در بالا ذکر شد در آن دسته قرار می گرفتند. کلینت ایستوود با The Rookie (1990)، ران هاوارد با آپولو 13 (1995)، راب راینر با چند مرد خوب (1992)، مایکل مان با Heat (1995)، ولفگانگ پترسن با Air Force One (1997)، استیون اسپیلبرگ با Amistad (1997) نمونههای بارز کار و یادگیری زاندر با دیگران هستند. از فیلمهای مستقل مبهم که زاندر میتوانست نقشهای اصلی را بازی کند تا فیلمهای استودیویی با بودجهای که ممکن است اغلب نقشهای شخصیت محور کوچکتری را بازی کند، آموزش در حال انجام بود. درست همانطور که کار با کارگردانان قدیمیتر مانند مایکل کاکویانیس در باغ آلبالو (1999) و رابرت ام یانگ در مورد خطای انسانی (2004) (معروف به "خطای انسانی") بینشهایی را در مورد روشهای کار به ارمغان آورد که در گرایش فرهنگهای پاپ به سمت لغزش به سمت نرمی از بین رفته است. ناگفته نماند که در طول مسیر او را به مکان هایی مانند بلغارستان و چین آورده اند. شاید به این دلیل که زندگی در سرویسهای خارجی یا جاسوسی بهعنوان جادهای در نظر گرفته میشد که طی نشده است، زندگی در کشورهای خارجی، کار کردن به عنوان بازیگر، تا حدودی انگیزه را برآورده کرده است. در اوایل سال 1987، زمانی که جنگ کنترا در جریان بود، فیلمی زاندر را به نیکاراگوئه برد. در طول این سه ماهه فیلمبرداری فیلم واکر (1987) (با بازی اد هریس) بود که زاندر پیشنهاد ساخت فیلمی را با دوستش، کارگردان جان هس، برای سه ماه بعد در شیلی دریافت کرد. او را مستقیماً از ساندانیستاهای چپ انقلابی به رژیم فاشیستی و دست راستی پینوشه می برد. در سال 2001، پیشنهادی برای ایفای نقش در یک پایلوت تلویزیونی به نام 24 (2001) ارائه شد. این یک مامور مخفی دیگر بود، و مایل به تکرار عملکرد خود از ایر فورس وان (1997) به عنوان سرباز مخفی بود، زاندر تقریباً این کار را واگذار کرد. خوشبختانه او گفت بله. او در اولین روز فیلمبرداری با همسر آینده اش سارا کلارک آشنا شد. کاراکتر او، «جورج میسون»، فقط یک ستاره مهمان در خلبان بود، اما تهیهکنندگان از چیزی که زاندر برای آن آورده بود خوششان آمد و به نوشتن قسمتهای بیشتری برای او ادامه دادند. در فصل دوم، شاید جالبترین و مسطحترین شخصیتی بود که زاندر تا به حال بازی کرده بود. سارا و زاندر در سال 2002 ازدواج کردند و صاحب دخترانشان به نام های اولوین در سال 2006 و روآن در سال 2010 شدند. دیگر نقشهای مورد علاقه اخیر «آرلن پاویچ»، مدیر میانی، در «کشور شمالی نیکی کارو» (2005)، و هولیگان/سرکارگر راهآهن ایرلندی در «آبشار سرافیم» اثر دیوید فون آنکن (2006) و اخیراً «پادشاه سدوم» در «سال اول» اثر هارولد رامیس (2000) در سال اول دیوید فونآنکن بوده است. (2008)، مرتکب در حال بهبودی که از زندان بیرون میآید تا زندگیای را که به جا گذاشته بود (و نابود کرده بود) کشف کند، و «عمو داگ» دیوانه در قهرمانان دیوید ویک (2006) (معروف به «بیرون آنجا»).